O nas

Kultura i oświata

Parafia p.w. Ofiarowania NMP

Instytucje i Organizacje

Atrakcje

klasztor lezajsk

 

www.bernardynilezajsk.pl

 

Zespół klasztorny bernardynów w Leżajsku – zespół zabytków położony przy pl. Mariackim 8 w Leżajsku, którego początki sięgają I poł. XVII w. Wybudowany dla sprowadzonych staraniem bp. przemyskiego w 1608 roku bernardynów. W jego skład wchodzą: kościół pw. Zwiastowania NPM (wedle tradycji zlokalizowany w miejscu ukazania się Matki Boskiej z Józefem), klasztor, cmentarz kościelny (dziedziniec odpustowy), mury obronne z basztami i bramami, folwark klasztorny (otoczenie zespołu). W kościele niezwykle cenne organy.

Zespół klasztoru ojców bernardynów w Leżajsku został uznany za pomnik historii w 2005 roku.

Manierystyczno-barokowy zespół kościoła i klasztoru ojców bernardynów w Leżajsku należy do najwybitniejszych dzieł architektury sakralnej na Podkarpaciu. Od połowy XVII wieku zyskał sławę jednego z głównych ośrodków kultu maryjnego na tym terenie, co było istotnym bodźcem jego prężnego rozwoju. Dzięki umiejętności tutejszych zakonników pozyskiwania utalentowanych artystów z innych ośrodków, a także zamożnych fundatorów, świątynia otrzymała bogaty, unikatowy wystrój, którego elementy, jak słynne stalle czy organy, są przejawami wysokiego kunsztu nie tylko w skali regionu, ale całego kraju. Klasztor w Leżajsku to również rzadki przykład klasztoru warownego z kompletnie zachowanym obwodem obronnym. Zróżnicowana forma jego obwarowań, stanowiących ważny element w miejskim systemie umocnień, jest cennym dokumentem rozwoju sztuki obronnej XVII i początku XVIII wieku.

Leżajscy bernardyni nadal pełnią funkcję opiekunów zabytkowego zespołu, kontynuując tradycję ideową tutejszego sanktuarium. Kulturotwórcza rola miejsca zyskała współcześnie także dodatkowy wymiar – istnieje tu klasztorne muzeum związane z działalnością zakonu oraz odbywają się rokrocznie międzynarodowe festiwale muzyki organowej.

 

Lokalizacja

palac lancut

 

www.zamek-lancut.pl

 

Zamek w Łańcucie, inaczej Zamek Lubomirskich i Potockich w Łańcucie – dawna rezydencja magnacka znajdująca się w Łańcucie.

Lokalizacja zamku na mapie Polskiamek zbudowany został prawdopodobnie na przełomie XV i XVI wieku. Wzniesiony przez Pileckich później na przełomie XVI i XVII wieku był w rękach Stanisława Stadnickiego, awanturnika zwanego diabłem łańcuckim. Zniszczony w początkach XVII wieku, a w latach 1629-1641 zbudowany od podstaw przez marszałka wielkiego koronnego Stanisława Lubomirskiego. Nowy zamek miał plan czworoboku z dziedzińcem i wieżami narożnymi po późniejszej przebudowie barokowej w XVIII wieku zachował to założenie. Otoczony systemem fortyfikacji oparł się najazdowi szwedzkiemu w 1655 roku i wojsk Rakoczego w 1657 roku. Po pożarze w 1688 roku został na początku XVIII wieku zastała dokonana wzmiankowana już przebudowa w stylu barokowym.

Od 1817 roku pozostawał w rękach Potockich. W XIX wieku rozebrano część fortyfikacji (wały ziemne) i rozbudowano część gospodarczą, m.in. ujeżdżalnię, stajnię i wozownię. Niedawno został odrestaurowany. Posiada komnaty w stylu biedermeier, rokoko i klasycystycznym. Obecnie Muzeum Wnętrz i Powozów.

 

Lokalizacja

skansen kolbuszowa

 

www.muzeumkolbuszowa.pl

 

Muzeum Kultury Ludowej w Kolbuszowej zostało otwarte dla zwiedzających w 1959 r. Na początku było placówką prowadzoną społecznie przez kolbuszowskie Towarzystwo Opieki nad Zabytkami Przyrody i Kultury, jako Muzeum Regionalne Lasowiaków. Po upaństwowieniu w 1971 r. statutowy obszar działania został określony zasięgiem zamieszkania dwóch grup etnograficznych – Lasowiaków i Rzeszowiaków; wkrótce też zmieniono nazwę na Muzeum Kultury Ludowej w Kolbuszowej. W 1978 r. otwarto najważniejszą ekspozycję Muzeum – Park Etnograficzny.

Park Etnograficzny, skansen budownictwa ludowego, położony nad rzeką Nil, wśród lasów, stawów i pól uprawnych – zajmuje powierzchnię niemal 30 hektarów. Zgromadzono w nim ponad 80 mniejszych i większych obiektów architektury drewnianej[1] oraz liczne sprzęty, narzędzia oraz inne przedmioty obrazujące życie codzienne wsi Lasowiaków i Rzeszowiaków z przełomu XIX i XX w. Do ciekawych obiektów należy okazały kościół pw. św. Marka Ewangelisty z Rzochowa, zespół wiatraków, młyn wodny, olejarnia, remiza strażacka z wystawą dawnego sprzętu pożarniczego, budynek szkoły i karczmy wiejskiej. Kulturę materialną i duchową Lasowiaków i Rzeszowiaków obrazują także urządzone w niektórych wnętrzach wystawy: wyrobów rękodzielniczych, o pracach gospodarskich, o zwyczajach i obrzędach.

 

Lokalizacja

rezerwat kolacznia

 

www.nowasarzyna.eu/turystyka/rezerwat-azalia

 

„Kołacznia” jest najmniejszym rezerwatem w Polsce. Jego wielkość to 0,10 ha i położony jest w okolicy Nowej Sarzyny. Rośnie w nim różanecznik żółty (Rhododendron flavum) zwany też azalią pontyjską. Rezerwat jest jedynym znanym w Polsce naturalnym stanowiskiem tej rośliny.

Rezerwat „Kołacznia” został utworzony 14 lutego 1967 roku, a stanowisko tego krzewu zostało odkryte na tym terenie w roku 1909 - jego odkrycia dokonał J. Jędrzejowski, a w późniejszych latach opisał prof. Marian Raciborski.

Krzew ten należy do najrzadszych składników flory Polski i jest pod ścisłą ochroną gatunkową. Różanecznik rośnie głównie na wydmie piaszczystej, ponadto nieliczne okazy wciskają się w podmokłą olszynę. Kwitnie w maju przez około miesiąc i wydaje bardzo silną woń wyczuwalną nawet z 200 metrów.

W rezerwacie - poza tą wyjątkową rośliną - rosną też rosiczka okrągłolistna i storczyk samiczy, które również są gatunkami chronionymi.

 

Lokalizacja

W dniu 8 listopada 2015 r. o godz.15.00 w Domu Kultury WOSiR w Górnie przy ul. Sportowej odbędzie się Zebranie Wiejskie. W programie zebrania:

- podjęcie uchwały w sprawie przeprowadzenia scalenia gruntów na terenie Górna,

- wnioski , zapytania, propozycje, uwagi mieszkańców

Po zamknięciu Zebrania spotkanie Rady Sołeckiej w nowym składzie z udziałem młodzieży.

                                                                                                                                Sołtys